Kirgistan – część 14

JADYMY Postanowiłem przez Jalal Abad dostać się do Naryn okrężną droga, ale na trasie była tylko jedna przełęcz. Tak wynikało z mapy, ale nie opisano na jakiej wysokości. Przed samym miastem droga skręca w lewo i jakieś pięćdziesiąt kilometrów asfaltu i dalej szutrowa w miarę równa, ale skaczę jak po czołgowisku. Po kilku kilometrach jazdy strzela mi tylny bagażnik na całe szczęście to część łącząca bagażnik z rowerem, listwa z otworami. Oklejam sznurkiem i klejami paskudnie to wygląda, ale cóż na tym bezludziu można było zrobić.

Spotykam pracowników utrzymania ruchu drogowego mają z sobą ogromnego psa który warczy na mnie. Właściciel bezdusznie kopie go by się uspokoił, próbuje bronić pieska i o mało sam byłbym pogryziony. Dostaję wiadomość, że za 10 km jest wioska i w niej kowal to może mi coś poradzi z bagażnikiem. Wioska ciągnie się kilometrami, ale kowala wszyscy znają więc nie ma problemu. To nie problem słyszę od kowala zrobimy nówkę wiec część dorobił w godzinę i jeszcze jedna na zapas, bagażnik jak nowy. Za usługę kupuje dwie butelki piwa i na noc zostaję u kowala. To jedyny specjalista w promieniu kilkuset kilometrów, jest dentystą, kowalem a i poród jak trzeba to odbiera, ot taka złota rączka. Dostaję wskazówki żeby nabrać wody i jedzenia bo czekają mnie pustkowia i dopiero po stu km będzie wioska, ostrzega przed rzeką nie wchodzić bo prąd wody i wiry wodne nie jedno życie zakończyło.

DSC08921  DSC08927  DSC08936 DSC08943  DSC08948 DSC08952

Jeździec na koniu pyta czy nie widziałem konia karego bo zwiał, a to koś zaprasza mnie bym odpoczął i tak miło mi czas upływa jadąc przez tą dziwna wieś. Spotkałem po drodze Szwajcara na rowerku jedzie do Chin więc tylko kilka słów i każdy w swoją stronę. Ekipę naprawiająca drogę zastałem w innym miejscu latają dziury na tyle ile mają pieniądze a najczęściej mają na dwa trzy dni i do końca miesiąca wolne.

Mijam stare kurhany i nagle płaskowyż się kończy w jazda w dół. Obwód naryński jest najbardziej centralnie położonym regionem Kirgistanu, ma powierzchnie 45 tyś km kwadratowych na całym obszarze mieszka ok dwieście pięćdziesiąt tysięcy ludzi. Obwód ustanowiono w 1939r przez ZSRR pod nazwą „PROWINCJA TIEN-SZAN”, zlikwidowali w latach sześćdziesiątych ubiegłego wieku i ponownie przywrócili w latach siedemdziesiątych, obecnie rejon ten jest najbardziej Kirgiski. Etnicznie Kirgizi stanowią 99%,dużą część zamieszkała leży na wysokości 3500 m. Rejon ten jest aktywny sejsmicznie. W 2006 roku trzęsienie 6 w skali Richtera zniszczyła ponad sześć tysięcy budynków.

Prędkości nie da się rozwinąć bo dziura na dziurze i kilka razy wylądowałem w rowie. Droga szeroka ale w wąwozie robi się dosłownie na tyle wąska, że samochód wymijający jechał dosłownie oponą nad przepaścią, ale widać że maja doświadczenie. Rwąca rzeka dosłownie daje taki odgłos że nie można się skupić ale za to cudowne widoki których nie zapomnieć się nie da.

DSC08955 DSC08970 DSC08974 DSC08985 DSC09021 DSC09053 DSC09056 DSC09062

Naryń leży nad rzeką o tej samej nazwie, mieszka tu ok 35 tysięcy ludzi. Położony jest na wysokości 2500 metrów nad poziom morza. Historia tego miejsca to okres jeszcze ze starożytności. Przechodzi przez ten region jedna z nitek jedwabnego szlaku. W dalszym ciągu miasto spełnia taka samą rolę jak przed wiekami. Każdy kto jedzie i powraca z Chin musi zatrzymać się w tym mieście. Obecny Naryn datują na 1868 rok bo wybudowali tu Kozacy stanicę, nic nie zostało ponieważ w 1920 roku przez miasto przebiegał front wojny miedzy bolszewikami a białymi i miasto zniszczono do fundamentów. Nie mniej jednak po bitwie wielu żołnierzy osiadło w tym miejscu dając podwaliny dzisiejszego miasta. Docieram do miasta późnym wieczorem, napotkany milicjant odradza mi rozbijania namiotu nad rzeka, mnóstwo tu narkomanów, pracy nie ma więc lepiej jedz do hotelu. Jadę więc za przedstawicielem lokalnej władzy. Hotel dobre czasy miał już dawno za sobą, cześć restauracyjna porozbijane okna straszą. Na recepcji bardziej przypomina siedzibę stróża nocnego. Policjant mówi żeby mnie potraktowano jak swojego i ceny dla Kirgiza mają mi zaproponować. W korytarzy wersalka. Na niej panny o martwych twarzach i szeroko rozstawionych nogach kiwają palcem i szepcą cichutko czy nie zechciał bym skorzystać z ich usług. Milicjant tylko na cały głos, a bladź jedna z drugą i panienki grzecznie siadają jak w ławce szkolnej, podczas matury. Pokój na czwartym piętrze tv i specjalnie dla mnie ciepłą wodę odkręcili. Miasto wymarło, kiedyś krążyły po mieście trolejbusy teraz tylko rozebrane autobusy straszą. Kupuję na bazarze zaopatrzenie i butelkę czerwonego wina. Po drodze spotykam szewca, ten częstuje mnie bimbrem i opowiada historie jak miasto żyło i to bogato żyło. Teraz trudno przetrwać większość młodych uciekło do Rosji zostali staruszkowie i typy z pod ciemnej gwiazdy. Ostrzegają by wieczorami siedzieć w hotelu. Opuszczam miasto wcześnie rano większość mieszkańców śpi i tylko hula wiatr.

DSC09130 DSC09171 DSC09174 DSC09176 DSC09188

Czuję się dobrze więc postanawiam zobaczyć jak wygląda jezioro Seng-kul, ruszam droga remontowaną -a raczej odbudowywaną od nowa przez chińczyków. To jedyna droga prowadząca do Chin. Jadę początkowo w tumanach kurzu mijają mnie ogromne ciężarówki, takie widziałem na trasie przez pustynie Atakama w Boliwii. Częstym widokiem były samochody stojące na środku drogi wymieniające koło. Kto ma ten szczęśliwy jedzie dalej kto nie odkręca i z kołem do Narynia. Kilka zdewastowanych hoteli po drodze na przełęcz Dolon leżącej na 3050 m. Pierwsze podjazdy na serpentyny to mijanie eis z ciężarówkami a to nie należy do przyjemności, trąbią jak szaleju by się najedli. Jest jeden sklepik przy drodze więc zakupy i dalej. Sama przełęcz nic ciekawego bo rozkopana przez buldożery, budują nową trasę więc sam wierzchołek przełęczy rozkopany i jedno wielkie bagno. Ale po drugiej stronie góry odcinek 20 km i dalej aż do skrzyżowania w kierunku nad jezioro rewelacja znów 50 km na godz licznik pokazuje.

DSC09194 DSC09198 DSC09220 DSC09225 DSC09234 DSC09244 DSC09259 DSC09268 DSC09279 DSC09284

Radość z dobrej drogi trwała bardzo krótko. Odbijam w kierunku jeziora i znowuż pod górę tym razem ostatni odcinek pcham, bo droga szutrowa a w dodatku nafaszerowana dziurami. Przed oczami ukazuje się szeroka dolina, mijam coś w rodzaju miasteczka ale pusto głucho a w oddali widzę kogoś na rowerze. Zaskoczenie to młoda dziewczyna jedzie do Turcji i mówi, że jest Turczynką. Pyta czy znam drogę i jak myślę gdzie ta droga nad jezioro… Pokazuje palcem na ośnieżone góry to tam widząc serpentyny. Jedziemy i pchamy na zmianę. Wieczorem rozstawiamy namioty przed samą przełęczą zrobił się minus i zaczęło sypać i zrobiło się biało Turczynka zabrała śpiwór i przyszła na noc do mojego namiotu bo raźniej i cieplej. Kiedy rano obudziłem się wszystko przykryte kilku centymetrową warstwą śniegu, gdy nagle kamienie zaczęły się rosząc, nic nie piłem nic nie brałem, ale szybko okazało się że to ogromne stado Jaków budziło się ze snu CDN

DSC09299 DSC09307 DSC09323 DSC09333 DSC09337 DSC09438

Mieczysław Bieniek - Hajer

Mieczysław Bieniek - Hajer

Łowca przygód, podróżnik, emerytowany górnik z Katowic.
Mieczysław Bieniek - Hajer

Dodaj komentarz przez Facebook

komentarzy

9 comments on “Kirgistan – część 14

  1. emilka 29 stycznia 2015 at 14:56

    Niesamowite opowieści w szczeółach o każdej trasie,odcinku,a w nich o terenach ,ludziach ,ich historii…Nie sposób to sobie od razu wyobrazić…ale dzięki wcześniej obejrzanym fotografiom tym łatwiejsze „wejście” w krajobraz..i temat..Wcześniej obejrzane fotografie nurtują pytania,które często miały mylne własne odpowiedzi,ale i też trafne.A w tym momencie nie dość,że obraz się utrwalił to i łatwiej się „umiejscowić „w tak niebywałych terenach,no i też wszystko staje się jaśniutkie jak słoneczko.Treść jest w całości fascynująca…..Dziękuję za możliwość ..tego ..tu..”pourzędowania”..:) .Serdecznie Pozdrawiam.Emilka

  2. Maria 3 lutego 2015 at 14:34

    Piękne przygody -masz dar przyciągania ludzi ,tak trzymaj

  3. Barbara80 7 lutego 2015 at 21:06

    Jejku jakie piękne widoki, marze o tym żeby wybrać się kiedyś w takie miejsca :)Zapierają dech w piersiach, zazdroszcze!

  4. Ania 11 lutego 2015 at 23:15

    Mi też się niesamowicie takie podróże podobają, patrząc na te foty motywacja do założenia własnego biznesu online mi szybko skacze :D

  5. Patrycja 12 lutego 2015 at 15:54

    Po takich wyprawach zawsze są ciekawe przygody do opowiadania, które potem inspirują do takich wycieczek :) Sama w najbliższym czasie jedną planuję, bo moja siostra była w Azji i tyle się od niej nasłuchałam po powrocie, że sama zdecydowałam się na wyjazd :)

  6. Marian 18 lutego 2015 at 20:31

    ,,ogromne stado Jaków budziło się do snu”
    Hajer popraw to bo czytać nie mogie.
    Super teksty, czekam na dalsze relacje!

  7. Tomek wrocław 9 sierpnia 2015 at 22:07

    Wow ale nietypowe miejsce, z chęcią zaplanowałabym takie nietypowe wakacje, w tym roku mazury ale może w następnym jak fundusze pzowolą:))

  8. Karola 16 grudnia 2015 at 16:12

    Jednym słowem świetne widoki. Zazdroszczę Ci takich podróży i przy okazji mam pytanie jak długo przygotowujesz się na taki wyjazd?

  9. Aneta 4 kwietnia 2016 at 18:30

    Fotografie naprawdę robią wrażenie. Na żywo jest pewnie jeszcze piękniej. Jednym słowej NIESAMOWITE :)

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *