Mama i Ja. Bałtyckim szlakiem rowerowym – cz. 5

Znów w drodze. Tym razem udajemy się w kierunku Łeby i Dębek.  Zarówno droga, jak i pogoda nie okazuje się jednak zbyt łaskawa. Mimo to naszym dzielnym Paniom dopisują świetne humory. Odwiedzimy kolejny port i latarnie morską, a także ponownie zasmakujemy lokalnych specjałów.

Dzień 12: Rowy > Łeba

Rankiem dobijam do grona osób chętnych na gimnastykę. Masażysta i rehabilitant – pan Piotr – wprawia wszystkich w doskonały nastrój. Sympatyczny gość i zna się na rzeczy. Czerpię przyjemność z każdego ruchu ćwicząc boso na trawie w ogrodzie, w delikatnych promieniach porannego słońca. To się nazywa dobry początek dnia. Mała jeszcze śpi przy otwartym oknie, więc na pewno usłyszę, gdy się przebudzi :-) Drzemie do 9:00… Na dzień dobry delektujemy się pysznym śniadaniem w wysmakowanej sali restauracyjnej. Pianino, obrazy, cudne wyposażenie… To pobudza mój zmysł estetyczny, uprzyjemnia każdą chwilę. Spędzamy trochę czasu na placu zabaw (w hotelu jest też specjalna sala dla dzieci). Uzupełniam też notatki, a personel jest na tyle miły, że gdy Jaśminka komunikuje, że chce do toalety, pani z recepcji na nic nie czekając przejmuje inicjatywę i odprowadza Małą. Z taką postawą to się jeszcze nigdzie nie spotkałam! Za oknem trochę się rozpadało, więc z sakwami w hallu  czekamy na dobry moment, żeby wyruszyć w drogę. Na tyle długo tu tkwimy, że o 13:00.

Jaśminka zostaje jeszcze zaproszona na specjalny posiłek dla dzieci, który serwują tu zwyczajowo o tej godzinie. Super, Mała wcina zupę jarzynową, po czym z koleżanką urządzają sobie koncert na pianinie (nikt nie oponuje ;-). W końcu trochę tylko mży, więc ładujemy się na rower i mijając przy mostku rzeźbę legendarnego diabełka z Rowów wkraczamy na teren Słowińskiego Parku Narodowego. Droga jest bardzo przyjemna. Dojeżdżam do skrzyżowania, gdzie jedna z dróg prowadzi w kierunku Łeby, a druga do Czołpina, gdzie znajduje się latarnia oraz słynne ruchome wydmy. Niestety nie mam czasu, żeby jechać do Czołpina 8,5 km w jedną stronę, wracać (to już byłoby w sumie 17 km) i jechać dalej w stronę Łeby (jest dość późno, a czeka mnie pokonanie 50 km). Żałuję bardzo, ale najwidoczniej to znak, że mamy  jeszcze do Rowów wrócić i pozwiedzać naprawdę piękną okolicę.

W Smołdzinie zostawiam rower przed małą stacyjką benzynową i ruszamy z Jaśminką na górę Rowokół (114,8 m n.p.m.). Mała dzielnie się wspina, przyglądamy się żuczkom i innym stworzonkom, rozmawiamy o czarownicach i leśnych skrzatach (Jaśminka to bardzo logiczny umysł, niczego się nie boi, bo wszystko łatwo sobie potrafi wytłumaczyć ;-). Na końcu wdrapuje się jeszcze na wieżę widokową. Naprawdę było warto! Widok jest wspaniały – na Smołdzino, jeziora Gardno i Łebsko oraz wybrzeże Bałtyku. Widać też ruchome wydmy. Rowokół uznawany był przez Kaszubów za świętą górę. Na przełomie XII i XIII wieku wzniesiono tu kaplicę poświęconą św. Mikołajowi – patronowi żeglarzy. Wewnątrz świątyni znajdował się słynący z cudów obraz najświętszej Marii Panny. Wieża górująca nad kaplicą pełniła rolę latarni morskiej. Wzgórze stanowiło w tamtych czasach cel licznych pielgrzymek. Do czasów Reformacji Rowokół, obok Góry Chełmskiej w Koszalinie i Św. Góry w Polanowie, był jednym z ważniejszych ośrodków kultu religijnego na Pomorzu Zachodnim, któremu kres położyło wprowadzenie na Pomorzu nauki Marcina Lutra. Z miejscem tym wiążą się liczne mity i legendy- zatopione dzwony, zbójeckie bandy, gorejące pieniądze, przerzucane głazy, skarb Bandemerów, pogrążone w ziemi zamczysko… Jest w nim na pewno coś “magnetyzującego”. Szkoda, że pogoda dzisiaj nie bardzo nam dopisuje. Najwidoczniej, jak i w przypadku Czołpina, mamy tu jeszcze wrócić…

Dalej dojeżdżamy do miejscowości Kluki. W planach miałyśmy zwiedzić tu Muzeum Wsi Słowińskiej, ale jest już za późno – za minutę zamykają (czynne do 18:00). Dobrze, że wcześniej w Smołowie udało nam się zwiedzić Muzeum Kultury Ludowej Pomorza i przyjrzeć się z bliska typowemu budownictwu szkieletowemu  z charakterystycznym motywem czarnej kraty na białym tle. Kluki to z pewnością bardziej komercyjna miejscowość od Swołowa. Ale warto tutaj przyjechać! Stoją tu malownicze chałupy ryglowe kryte strzechą lub gontem. Na 10 hektarach zgromadzono w skansenie kilkanaście chałup i obór, stodoły, piece chlebowe i inne eksponaty.Podobno można tu obejrzeć np. słynne “klumpy” czyli buty dla konia ułatwiające chodzenie po otaczających wieś mokradłach.  Wpadamy jeszcze z Jaśminką na zupę do oryginalnie urządzonej Karczmy u Dargoscha, po czym kierujemy się w stronę Łeby. Już za moment czeka nas niemiła niespodzianka… Kluki z pewnością wbiją mi się w pamięć! Nie mogę uwierzyć, że EUROPEJSKA(!) trasa rowerowa od Kluk biegnie przez  mokradła! To jest jakiś koszmar!!!! Z każdym naciśnięciem na pedał rowerowy przekonuję się dobitnie, że Kluki to odcięta od świata mokradłami wioska.

Czuję się jak w potrzasku! Przede mną błoto – jedno za drugim, że nie sposób przejechać przez nie na rowerze. Ba, prowadząc rower zapadam się w błocie po kostki. Masakra! Najgorsze jest to, że ta bagnista trasa ciągnie się w nieskończoność…. Nie ma innej drogi, muszę w to brnąć dalej. Łzy cisną mi się do oczu, ale muszę zmierzyć się z tym bajorem i własnymi siłami. Do tego dochodzą komary! Smaruję porządnie Małą repelentem. To zdecydowanie NAJGORSZY ODCINEK NA CAŁEJ TRASIE. Punkt kryzysowy. Nie dość, że przedzieram się co rusz przez błocko, to nie mogę nijak wsiąść na rower i jechać chociażby z prędkością 6 km/h.  Na ścieżce są takie wzniesienia i wyboje, że muszę prowadzić rower. Jest tragicznie. Siłowo momentami nie daję rady, bo przeprawa przez błoto z ok. 30 kilogramowym obciążeniem skutecznie daje mi w kość. Dodatkowo czas nagli, a nie wiem jaka będzie dalej droga. Przywołuję w marzeniach jakiegokolwiek cyklistę na tej trasie… W błocie zaznaczyło się sporo śladów po rowerach, czyli jednak ktoś tędy jeździ… W innym wypadku będą musiała się cofnąć do wioski i przenocować w Klukach. Uff, na szczęście  na skrzyżowaniu dwóch ścieżek spotykam pomocnych ludzi, którzy udzielają mi wskazówek i dodają odwagi do przemierzenia terenu Bagien Izdebskich (właśnie stamtąd wracają, więc trasa jest możliwa do przebycia). Hmmm, co innego jednak prowadzić lekki rower bez załadunku, a co innego z dzieckiem i takim obciążeniem.

Tutaj niestety czeka mnie kolejna gehenna. Przeprawa przez drewniane, spróchniałe (i wywrotowe!) mostki pod bagnami. W normalnych spacerowych okolicznościach wierzę, że teren jest doprawdy piękny (malownicze brzozy, moczary), ale pod wpływem trudnej sytuacji jego urok przybiera zgoła inne barwy. Wysiłek ogromny. Marzę tylko o tym, żeby ta paskudna trasa wreszcie się skończyła. Męczę się tak przez 1,5 godziny pokonując zaledwie 4 kilometry!!! Kto wytyczył tędy europejską trasę rowerową? Nie mieści mi się to w głowie! Po błocie przyszedł jeszcze czas na piach… Oddycham z ulgą, gdy wjeżdżam na beton. Mijam przepiękną rezydencję otoczoną polem słoneczników. Dobra nasza, że ktoś tutaj mieszka. Ale to nie koniec moich trudności. Droga przed Łebą znowu daje mi wycisk. Przemieszczam się bardzo wolno, a już dopada nas zmrok. Do tego otacza nas chmara komarów. W lesie ciemnica. Prowadzę rower, bo bez przerwy trafiam na piach. Mało tego, w pobliżu dochodzą do nas odgłosy piorunów. Zaczyna padać i to mocno. Zabezpieczam przed deszczem Jaśminkę (specjalistyczne spodnie, kalosze i kurtka to podstawa; sprawdza się też peleryna Hamaxa). Mam tylko 4 km do Łeby, ale jazda idzie mi kiepsko, bo piach i błoto wdzierają mi się do błotników i blokują koła. Paskudna sprawa, czyszczenie błotników sprawia mi dużo problemu. Zwłaszcza w deszczu. Ostatecznie tylni błotnik udaje mi się odczepić i  z uczuciem ulgi jadę dalej. W oczach łzy, ale zaciskam zęby i jadę dalej.

Wjeżdżam w końcu na asfaltową drogę do Łeby. Nie jest dużo lepiej, bo leje coraz bardziej. Dojeżdżam w końcu do celu w naprawdę kiepskich warunkach zupełnie późną porą. Nie tak miało być… Nie mogłam jednak przewidzieć stopnia trudności tej trasy i warunków atmosferycznych. Podjeżdżam najpierw pod Hotel Neptun (charakterystyczny zamek) usytuowany tuż przy morzu. Pytam ochroniarza o jakiegoś węża z wodą, żebym mogła oporządzić się przed wejściem do hotelu. Wskazuje mi miejsce, gdzie jest kranik. Już mi się podoba :-) Obmywam sobie zabłocone od stóp do kolan nogi. To nie czas na analizę kolejnych siniaków, ale rzuca mi się w oczy kolejny gigant – pamiątka po dzisiejszej bojowej przeprawie. Niestety w Neptunie (słyszałam, że to naprawdę fajny hotel) nie ma miejsc, podobnie jest w Bryzie. W końcu  lądujemy z Jaśminką w trzygwiazdkowym Hotelu Wodnik w Łebie  (wodnikleba.pl), bo tam znajduje się wolny pokój. Nie mam czasu na szukanie innej alternatywy, Mała już zasypia. W wysokim sezonie trudno o spontaniczny nocleg, ale do tej pory trafiałyśmy z Jaśminką pierwszorzędnie.  No cóż, najważniejsze, że mamy dach nad głową, czystą pościel i to, co najgorsze jest już daleko za nami. W takich chwilach naprawdę docenia się najprostsze rzeczy, takie chociażby jak łóżko. Spać, spać, spać… Jestem wyczerpana…

Dzień 13: Łeba > Dębki

Budzimy się z nadzieją, że trasa tego dnia będzie dużo łatwiejsza i przyjemniejsza… Poza tym zmierzamy do Dębek, a tam mamy fantastyczną “bazę” z iście domowo-salonowym klimatem. Dla Jaśminki to dodatkowa radość i motywacja, bo spotka się tam z babcią i dziadkiem, którzy przyjechali do Dębek na weekend w gościnę do przyjaciół. My również zostałyśmy zaproszone, by dołączyć do tego szacownego grona, z czego bardzo się cieszymy! Tymczasem krzątamy się po dość dużym i w miarę przytulnym pokoiku w hotelu Wodnik (co mi tu nie pasuje to zapach przypominający klimaty PRL-u, starych domów wczasowych). Wyposażenie jest owszem eleganckie i nowe, ale mury budynku przesiąknięte są klimatem dawnych lat, co nie wpływa pozytywnie na mój odbiór tej przestrzeni hotelowej. Podobnie jest ze śniadaniem – wszystko jak należy, duży wybór, szwedzki stół, a jednak i personel, i atmosfera stwarzają wrażenie jak z odległych czasów.

Przed budynkiem jest plac zabaw dla dzieci, trampolina, domki do zabawy. Natomiast sala zabaw w samym hotelu nie zachęca do korzystania z animacji, które podobno odbywają się tu trzy razy w tygodniu od 15:00 do 17:00. Nie ma w niej prawie żadnych zabawek, jak i miłego otoczenia, w którym dzieci mogłyby poczuć się komfortowo. Hotel nie wygląda mi na wyjątkowo sprzyjający rodzinom z dziećmi.  Można tu skorzystać z zabiegów wellness i SPA, więc jakieś plusy się na pewno znajdą ;-) Osobiście jednak szukam innych miejsc.

Po śniadaniu wyruszamy do centrum zwiedzić duży port w Łebie, a następnie plażę. Tam spotykamy dzikie tłumy, plaża mieni się wszystkimi możliwymi kolorami. Jest jak na jarmarku. Głośno i ciężko przejść spokojnie deptakiem. Na  ulicy wielu kierowców minibusików czeka na chętnych do przewozu na ruchome wydmy. Pytam, jak to jest daleko i dowiaduję się, że 10 km w jedną stronę. No cóż, tym razem tam nie dotrę, nie mamy na tyle czasu, choć to z pewnością duża atrakcja. Gdybym miała wybierać to na wakacje zatrzymałabym się raczej w Rowach niż w Łebie i stamtąd badała okolicę. Wyjeżdżamy z miasta i wjeżdżamy w R10 biegnącą lasem.

Kolejna niespodzianka! Sądziłam, że z Łeby pójdzie już nam gładko, ale jakże się myliłam! Piach, korzenie, błoto! Znowu muszę  często prowadzić rower, chociaż stopień trudności trasy nie równa się z wczorajszą. Znowu nie mogę uwierzyć w jakość wyznaczonej tymi terenami europejskiej trasy rowerowej. Co rusz zsiadam z roweru i tak przez 8 kilometrów!!! Zaciskam zęby i mam ochotę krzyczeć z bezsilności. Od Kluk aż do Dębek trasa jest okropna. W miejscowości Osetnik (dawnym Stilo) zatrzymujemy się z Jaśminką i wchodzimy (już bez roweru) na wierzchołek sporej wydmy, gdzie znajduje się latarnia morska (zbudowana w latach 1904-1906). Charakterystyczne są dla niej kolory (granat, biel i czerwień). Widok z latarni jest niesamowity – na ogromne połacie lasów, wydmy oraz wybrzeże Bałtyku.

Przypominają mi się gęste lasy w Tasmanii… Bajkowy klimat. W Stilo pałaszujemy świeżą rybę i wjeżdżamy na R10. Niby ma być lepiej (jak wynika z relacji spotkanych ludzi na trasie), ale nie dla mojego rowerowego załadunku. Znowu piach. Tak często miewam na tej trasie kłopotliwe dla mnie fragmenty (piach doprowadza mnie do szaleństwa), że postanawiam zboczyć z R10 i jechać do Ciekocina. Nawet dobrze się składa, bo wiele słyszałam o tej kaszubskiej wsi. Słynie ona z niesamowitej ilości bocianich gniazd. Faktycznie, bocianów jest tutaj bez liku! Spacerują sobie swobodnie  po polach – fantastyczny widok! Dalej wjeżdżam do Ciekocinka i nie mogę uwierzyć – po prawej stronie mijam piękny pałac z ogrodem, cudownie odrestaurowany. Zasięgam języka. Okazuje się, że niebawem kończy się projekt rewitalizacji i rozbudowy zespołu dworsko-parkowego w Ciekocinku. Będzie się w nim mieścił m.in. hotel – teren jest naprawdę wspaniały. Droga od Ciekocina cały czas biegnie pod górkę. Raczej pod wielką górę! Pedałuję ile sił w nogach, ale łatwo nie jest. Z każdym dniem coraz trudniej… Zmęczenie daje o sobie znać. Za Białogórą (miejscowość słynie z jednej z największych stadnin koni – super miejsce na wakacje!) czeka mnie jeszcze szutrowa droga do Dębek. Wraz z zachodem słońca docieramy z Jaśminką do celu.

Czeka na nas gościnny, przytulny dom i wielka biesiada ze świeżymi pstrągami w przyjaznym gronie! Jaśminka rzuca się na szyję babci i skacze ze szczęścia, gdy widzi swoją przytulankę krówkę (jedyna rzecz, za która tak bardzo tęskniła w podróży to właśnie ta krówka ;-). W Dębkach na pewno dobrze wypoczniemy. Dzisiaj pokonałyśmy 50 km. Jutro dzień na regenerację i dalej suniemy już prosto na Hel!

Dodaj komentarz przez Facebook

komentarzy

6 comments on “Mama i Ja. Bałtyckim szlakiem rowerowym – cz. 5

  1. wasol 17 września 2012 at 07:40

    Dwa lata temu jechaliśmy z żoną i dziećmi z Łeby do latarni Stilo i trasa była przepiękna!
    Z jednej strony wydmy z drugiej las i bagna. Trasa nie wydawała nam się bardzo ciężka (trochę korzeni było ale dało się przejechać). A pod latarnię daliśmy radę wjechać rowerami na sam szczyt góry (dzieciaki mieliśmy w fotelikach).
    Hmm… jestem ciekaw czy jechaliśmy tą samą trasą bo mam wrażenie że nie…
    Da radę wrzucić w komentarzach link do jakiejś mapy z zaznaczoną trasą wyprawy?

  2. Redakcja 17 września 2012 at 09:46

    Poniżej link do mapy wyprawy, o którą Pan prosił:
    http://blogrowerowy.pl/wp-content/uploads/2012/09/mama_i_ja_trasa1.jpg
    pozdrawiamy

  3. wasol 18 września 2012 at 07:22

    Dziękuję za mapę. O dziwo wygląda na to, że jechaliśmy tą samą trasą. Przyznam, że z niecierpliwością czekałem na opis wyżej wymienionego odcinka Łeba-Latarnia Stilo. Dla mnie jest to jedna z najbardziej malowniczych tras jaką jechałem. Sięgając pamięcią do naszej wyprawy przypominam sobie, że na niektórych odcinkach pojawiały się połacie luźnego piachu, przez które musieliśmy prowadzić rowery, ale nie były to długie odcinki. Biorąc jednak pod uwagę obciążenie bagażami, o których mowa w relacji (oraz wagę sympatycznego pasażera) faktycznie trasa mogła wydawać się trudna (nie jest przecież bitumiczna trasa jak tak ta łącząca Pobierowo z Niechorzem).
    Jeśli chodzi o rezygnację z odwiedzenia wydm to nie ma czego żałować. Jest to dobry wypad dla kogoś kto w Łebie spędza urlop i planuje niedługą trasę na jeden dzień. Po drodze mamy poniemiecką wyrzutnię rakiet z czasów II WŚ (nieco przereklamowane miejsce jak dla mnie). Sam park jest miejscem dość tłumnie obleganym i czułem się tam jak na pielgrzymce na Jasną Górę. Z dziećmi udało nam się wejść na pierwszą dużą wydmę i na tym był koniec wycieczki (dzieciaki nie dały rady iść przez piach). Polecam to miejsce osobom ze starszymi dziećmi. Jeśli zaś chcemy pozwiedzać wydmy i przejść się wyznaczonym tam szlakiem to dojazd rowerem nie jest najlepszym rozwiązaniem (z rowerem nie damy rady przejść, więc musimy po niego wrócić tą samą drogą).
    Pozdrawiam dzielne dziewczyny i redakcję bloga.

  4. Marek 4 maja 2014 at 20:26

    Taka kobieta to skarb. Normalnie aż zazdroszczę drugiej połowie ;) Pełen szacunek.
    Zdrówka

  5. łebiak 8 listopada 2014 at 22:49

    Następnym razem zatrzymajcie się w Łebie na dłużej. Tu naprawdę warto spędzić kilka dni. Zobaczcie ile atrakcji czeka tu na Was: łeba atrakcje

  6. rowerem na rympał 24 lutego 2017 at 14:31

    Chylę czoła, że przedarła się Pani przez odcinek Kluki – Łeba. Też tam planowaliśmy jechać, ale ostrzegł nas przypadkowy rowerzysta i ze Smołdzina jechaliśmy inną drogą. Ja ciągnąłem przyczepkę i zmordowałbym się. I zgadzam się, że trasa międzynarodowa przed Łebą tragiczna. Piach, piach i piach przez 10 km. Piękna wyprawa. Pozdrawiam

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *